Λιτότητα και ανάπτυξη. Το άδοξο τέλος ενός ακόμη νεοφιλελεύθερου μύθου...

του Προκόπη Παυλόπουλου 

Το 1975, δηλαδή σ’ εποχή που ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός του M. Friedman και της Σχολής του Σικάγο κυριαρχούσε – ιδίως στο πλαίσιο της οικονομίας των ΗΠΑ –, ο Arthur Melvin Okun, βραβείο Nobel στο πεδίο της οικονομικής επιστήμης και κορυφαίος εκφραστής του νεοφιλελεύθερου mainstream, δημοσιεύει το «opus maximum» της επιστημονικής του έρευνας Equality and Efficiency: The Big Trade οff. Σ’ αυτό επιχειρούσε να τεκμηριώσει τη συμπυκνωμένη θέση της «αναπτυξιακής λιτότητας», ήτοι της ριζικής αντίθεσης μεταξύ οικονομικής ανάπτυξης και αναδιανεμητικής κρατικής πολιτικής, η οποία συντελείται μέσω των δομών και των δράσεων ενός, lato sensu, κοινωνικού κράτους δικαίου.

I. Η κατά τ’ ανωτέρω ανάλυση του A. M. Okun επιχειρηματολογούσε υπέρ της οικονομικής «σύμπλευσης» μεταξύ λιτότητας και ανάπτυξης, κατά βάση μέσ’ από τ’ ακόλουθα δύο συμπεράσματα:

Μας χρωστούν το χρέος μας!

Από το  πρωτοσέλιδο της RealNews της Κυριακής 14/7/2013

του Νίκου Χατζηνικολάου

Η επίσκεψη Σόιμπλε στην Ελλάδα την ερχόμενη Πέμπτη αποτελεί ιδανική ευκαιρία για να διατυπωθούν επιτέλους επισήμως και σε υψηλούς τόνους οι δίκαιες απαιτήσεις της χώρας μας απέναντι στο Βερολίνο, έστω και με καθυστέρηση έξι και πλέον δεκαετιών. Δυστυχώς, από το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου μέχρι σήμερα, καμμιά ελληνική κυβέρνηση δεν τόλμησε να πράξει το αυτονόητο: να θεμελιώσει δηλαδή με ακράδαντα επιχειρήματα, να διατυπώσει πειστικά και να προωθήσει με δυναμισμό τα εθνικά μας αιτήματα για αποπληρωμή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου προς τη ναζιστική Γερμανία, για επανόρθωση των τεράστιων βλαβών που προκάλεσαν οι κατακτητές στις υποδομές της χώρας και για επιστροφή των κλαπέντων αρχαιολογικών μας θησαυρών. Δυστυχώς, όπως έχουμε γράψει και στο πρόσφατο παρελθόν στη στήλη αυτή, το πολιτικό μας σύστημα επέδειξε -με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις- απίστευτη και ύποπτη ολιγωρία. Και το χειρότερο είναι ότι όσοι γενναίοι τόλμησαν κατά καιρούς και έθεσαν το ζήτημα αντιμετωπίστηκαν από τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτικών, αλλά και των δημοσιογράφων, περίπου ως... γραφικοί.

Κομπάζετε, μα θα κατεβάζατε τα παντελόνια, παληκάρια της φακής.

του Μιχάλη Ιγνατίου

Μελετώντας τα κείμενα επιφανών δημοσιογράφων, που διακρίθηκαν και στο παρελθόν για τα «αντι-κυπριακά» τους αισθήματα, ένιωσα λύπη αλλά και οργή. Θα μπορούσα να μην ασχοληθώ με τα ανθρωπάκια του αθηναϊκού δημοσιογραφικού και πολιτικού κατεστημένου, που χαίρονται όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα οι Έλληνες της Κύπρου, αλλά μετά από μεγάλη σκέψη κατέληξα στο συμπέρασμα ότι απαιτείται απάντηση, και διόρθωση των λανθασμένων πληροφοριών που μετέδωσαν για να μειώσουν το «ΟΧΙ» της κυπριακής Βουλής και του κυπριακού λαού...

Πικρή ιστορία ελληνικής επιχείρησης.

του Νίκου Ξυδάκη

Tο ελληνικό κράτος πνίγει κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Σύντομη, πικρή ιστορία από την πτωχευμένη Ελλάδα...

Όταν ανέλαβε ο Χίτλερ.

του Philip Scranton  

To φθινόπωρο του 1932, η εκρηκτική πολιτική και οικονομική αναταραχή, που προκλήθηκε στη Γερμανία από την Μεγάλη Ύφεση, φαινόταν να ηρεμεί. Παρά το γεγονός ότι στις αρχές του ίδιου έτους, περισσότερο από το ένα τρίτο του εργατικού δυναμικού ήταν άνεργοι, η οικονομία έδειχνε τώρα σημάδια ζωής. Ο αριθμός των ανέργων μειώθηκε σχεδόν κατά μισό εκατομμύριο από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο...

Χρειάζεται τρίτος πόλος!

του Νίκου Ράπτη

Όπως απέδειξαν οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις για το μνημόνιο-3 και τον προϋπολογισμό του 2013, μόνο ανησυχίες μπορεί να προκαλεί η ισχύουσα πολιτική διάταξη, όπως προέκυψε από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Εκ πρώτης όψεως, από τη μια έχουμε τα παραδοσιακά καθεστωτικά κόμματα της μεταπολίτευσης, που κυβερνούν στο όνομα του ευρωπαϊσμού. Από την άλλη τον ΣΥΡΙΖΑ και καινοφανή λαϊκιστικά μορφώματα («ανεξάρτητοι Έλληνες», «χρυσή αυγή») που εκφράζουν έναν νέου τύπου αντικαθεστωτικό ριζοσπαστισμό...

Γεμάτα τα μπουζουκομάγαζα...

του Θανάση Μαυρίδη 

Το σκέφτομαι μέρες τώρα αν πρέπει να ανοίξω αυτή τη συζήτηση.  Είναι εύκολο να κάνει κανείς αφορισμούς, υπεραπλουστεύσεις και να προσπαθήσει έτσι να εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Ελλάδα.  Δεν είναι όμως χρήσιμο. Βλέπουμε την Ελλάδα της δυστυχίας, των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων. Υπάρχει, όμως και η άλλη Ελλάδα. Εκείνη που τα σπάει ακόμη στα μπουζούκια και γεμίζει τις ταβέρνες. Υπάρχει η Ελλάδα της Αθήνας, αλλά και η Ελλάδα της επαρχίας...

Το πείραμα της “εσωτερικής υποτίμησης”

του Άγη Βερούτη 

Όλα τα σχέδια της Τρόικας και της ελληνικής κυβέρνησης, για την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας, περνούν μέσα από τη λογική της "εσωτερικής υποτίμησης".
Το σκεπτικό είναι πως μια ανεπτυγμένη εθνική οικονομία που δεν έχει τη δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματός της σε σχέση με άλλα, διότι απλά δεν διαθέτει δικό της νόμισμα, πρέπει να περάσει μέσα από μια διαδικασία πτώσης των τιμών της, προκειμένου να γίνει ανταγωνιστική ξανά. Αν υπήρχε χρόνος, φυσικά, θα μπορούσαμε κρατώντας τις τιμές μας συμπιεσμένες για μια δεκαετία, όπως έκανε η Γερμανία στις δεκαετίες του 1990 και του 2000, να αποκτήσουμε ανταγωνιστικότητα συγκριτικά με τους Ευρωπαίους εταίρους μας, και να την αξιοποιήσουμε "τρέχοντας" πλεονάσματα εμπορικού ισοζυγίου...

Ανήθικα παιχνίδια από ανίκανους πολιτικάντες στην πλάτη του λαού.

του Μιχάλη Ιγνατίου

Πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ανακουφίστηκαν ακούγοντας την είδηση ότι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο -μετά την Ευρωπαϊκή Ενωση- συμφώνησε να εγκρίνει τα νέα δάνεια για τη χώρα μας, που αυξάνουν το χρέος σε ασύλληπτα ύψη. Με μία απλή αριθμητική και ανάλυση είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποπληρωθούν. Ανακουφίστηκαν επειδή είχαν πειστεί ότι η χρεωκοπία ήταν προ των πυλών και επειδή οι πάντες την έχουν ταυτίσει με εικόνες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο...

Και δημοκρατία πολλών ταχυτήτων

του Νίκου Φραντζή

Ηταν γνωστό εδώ και καιρό ότι η ευρωπαϊκή οικονομία κινείτο με πολλές ταχύτητες. Και τα τελευταία χρόνια, στην εποχή της κρίσης, τα όσα αποφασίσθηκαν στη Λισαβόνα περί «σύγκλισης προς τα πάνω» ξεχάστηκαν εντελώς και κατέστη απολύτως σαφές -σχεδόν επισημοποιήθηκε- η ύπαρξη φτωχών και πλούσιων που ακολουθούσαν το δρόμο τους στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ακόμη περισσότερο μεταξύ της ομάδας των χωρών που είχαν ανταλλάξει το εθνικό τους νόμισμα με το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, το ευρώ [EUR=X]...

Ένα θαύμα θα μας σώσει...

του Θανάση Μαυρίδη

Η Ελλάδα βρίσκεται μία μόλις ανάσα πριν από την πρόσκρουση με το παγόβουνο, αλλά ελάχιστοι εξ ημών πιστεύουμε πράγματι ότι θα μπορούσε να συμβεί ένα τέτοιο ατύχημα. Είναι αλήθεια ότι ανάλογη αυθάδεια είχε παρατηρηθεί μόνο στην περίπτωση του Τιτανικού, όταν ο άνθρωπος δεν μπορούσε να αποδεχτεί μία τέτοια ήττα. Η μεταφυσική είναι αυτή την στιγμή η μόνη μας διέξοδος. Ίσως επειδή όλες οι άλλες πόρτες έχουν ήδη κλείσει και μάλιστα ερμητικά...

Άτιμο ξυπνητήρι...

του Θανάση Μαυρίδη

Γιατί παραιτήθηκαν οι δύο οικονομικοί εισαγγελείς; Εκδοχή πρώτη: Τους επισκέφτηκε το πνεύμα των Χριστουγέννων και τους επίπληξε που έχουν στείλει τόσο κόσμο στην φυλακή. Εκδοχή δεύτερη: Στην Ελλάδα τα θαύματα κρατούν λίγες μόλις μέρες και εμείς είδαμε πολλά από την νεοσύστατη αυτή υπηρεσία. Εκδοχή τρίτη: Δεν είναι εύκολο να συνεργάζεται κανείς με έναν Βενιζέλο και μάλιστα με τον Ευάγγελο...

Μια απόπειρα πρόβλεψης του μέλλοντος στον χώρο της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας

του  Γιώργου Ελευθερίου

Αγαπητοί συνάδελφοι, επειδή είναι διάχυτη η αγωνία όλων για το που πάνε τα πράγματα στην μετά ΕΟΠΥΥ εποχή, επιτρέψτε μου να επιχειρήσω μία πρόβλεψη για το μέλλον.

Ο ΕΟΠΥΥ θα λειτουργήσει μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2012, τόσο ο αριθμός των συμβεβλημένων, όσο και οι αμοιβές θα παραμείνουν εκεί που έχουν ανακοινωθεί, οι συνάδελφοι θα τρέξουν να συμβληθούν κατά χιλιάδες και επειδή ο αριθμός είναι κλειστός (15000 μαζί με τους ιατρούς του ΙΚΑ) θα χρησιμοποιήσουν τον γνωστό ελληνικό τρόπο για να αποκτήσουν την “πολύτιμη” σύμβαση. Στην συνέχεια θα αρχίσει η “γκρίνια” τόσο από αυτούς που πήραν την σύμβαση όσο και από αυτούς που δεν την πήραν...

Στο σπιράλ του θανάτου

του Βασίλη Βιλιάρδου 

Ο δυτικός κόσμος έχει μία και μοναδική επιλογή: να ανακαλύψει έναν καινούργιο πολιτικό δρόμο, ο οποίος θα διαχειρίζεται καλύτερα τις σχέσεις του Κεφαλαίου με την Εργασία, των τραπεζών με την πραγματική οικονομία και των κρατών μεταξύ τους 

“Για πρώτη φορά έχουμε μία καθαρή εικόνα για την κατάσταση του Ευρώ – δηλαδή, την αξιολόγηση του από τις χρηματαγορές. Μεταφορικά, έχουμε στη διάθεση μας ένα θερμόμετρο, το οποίο μετράει τον πυρετό των ασθενών της Ευρωζώνης – τα δημόσια χρέη, τα ελλείμματα, τις προοπτικές, τις λανθασμένες επενδύσεις των τραπεζών και τα συνδεδεμένα πιστωτικά ρίσκα. Ο καθένας μπορεί σήμερα να διαπιστώσει τις ασθένειες των κρατών, μέσω των επιτοκίων δανεισμού τους, καθώς επίσης των CDS. 

Οι αγορές ξύπνησαν λοιπόν από την πλέον επικίνδυνη όλων των ευρωπαϊκών ουτοπιών: από το ότι τα διάφορα κράτη-μέλη είχαν την ίδια πιστοληπτική ικανότητα και την ίδια φερεγγυότητα. Θα ήταν μάλλον ανορθόδοξο να καταστρέψουμε το θερμόμετρο, τώρα που ακριβώς λειτουργεί. Στην περίπτωση αυτή θα συμπεριφερόμαστε όπως οι Αφρικανοί μάγοι, οι οποίοι πιστεύουν πως, όταν το θερμόμετρο καταστραφεί, ο πυρετός εξαφανίζεται και ο ασθενής θεραπεύεται”. (Hankel) ...

Το Νέο Πρόσωπο του Ψηφιακού Λαϊκισμού: μια έρευνα του DEMOS

Αντικείμενο μιας πρωτότυπης, ενδιαφέρουσας και άκρως επίκαιρης έρευνας της δεξαμενής σκέψης Demos, αποτέλεσαν οι διαδικτυακοί υποστηρικτές των Λαϊκιστικών Ευρωπαϊκών κομμάτων και κινημάτων όσον αφορά τα προσωπικά και πολιτικά τους κίνητρα και πιστεύω αλλά και την πολιτική τους συμπεριφορά και το πέρασμά της από τον εικονικό στον πραγματικό ακτιβισμό μέσα από την εκλογική διαδικασία, τη συμμετοχή σε διαδηλώσεις και την κομματική ένταξη.

Αυτό το μίγμα εικονικής και πραγματικής πολιτικής δραστηριότητας και το πέρασμα από την μία μορφή στην άλλη αφορά τη σχέση εκατομμυρίων νέων με την πολιτική και αυτή η πρόσφατη έρευνα του Demos επιχείρησε να την εξειδικεύσει στο χώρο της Λαϊκιστικής ακροδεξιάς που αναπτύσσεται εντυπωσιακά στην Ευρώπη τα τελευταία δέκα χρόνια. Η έρευνα έγινε το καλοκαίρι του 2011 και στο υλικό της συμπεριλήφθηκαν περισσότερα από 10,000 συμπληρωμένα ερωτηματολόγια υποστηρικτών από το Facebook σε 11 Ευρωπαϊκές χώρες. Τα βασικά συμπεράσματα της μελέτης είναι τα παρακάτω:

Σε τοκογλύφους παραδίδουμε τις ζωές μας;

του Μιχάλη Ιγνατίου

Η ιστορία που θα σας αφηγηθώ είναι πέρα για πέρα αληθινή. Αφορά ένα πολίτη, ο οποίος ζει μεν στο εξωτερικό, αλλά εργάζεται για εταιρεία που έχει έδρα την Αθήνα. Άρα, έχει τον ίδιο πόνο όπως όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, και επηρεάζεται το ίδιο -ίσως και χειρότερα- αφού η μείωση των μισθών στην Ελλάδα κτύπησε άγρια και τον δικό του. Σημειώστε ότι στη χώρα που ζει, το ενοίκιο ενός μικρού διαμερίσματος σε μία μέτρια γειτονιά -γύρω στα 75 τετραγωνικά μέτρα- αγγίζει τις 2000 ευρώ. Άρα, οι απώλειες του είναι ακόμα μεγαλύτερες.

Τις καλές εποχές, όταν δηλαδή ο μισθός του ήταν αρκετά υψηλός, επιχείρησε και αγόρασε στην Αθήνα και σε ενα νησί, ένα διαμέρισμα 80 τετραγωνικών και ένα μικρό σπιτάκι 55 τετραγωνικών, αντίστοιχα. Τα αγόρασε, βέβαια, παίρνοντας δάνεια, αφού δεν γεννήθηκε με χρυσό κουτάλι στο στόμα. Προτίμησε το ελβετικό φράγκο, επειδή τότε ήταν «μία έξυπνη κίνηση». Παραδέχεται πως συμφώνησε αμέσως όταν του το παρουσίασε η τράπεζα. Πλήρωνε κανονικά τις δόσεις και, μάλιστα, είχε φροντίσει να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του ακριβώς δέκα ημέρες πριν από την ημερομηνία πληρωμής. Είμαι βέβαιος πως οι δανειστές του πρέπει να τον θεωρούσαν ως «τον καλύτερο πελάτη». Όταν στις αρχές του καλοκαιριού πέρασε από την τράπεζα, η καλοσυνάτη υπάλληλος, που εξέτασε τον φάκελλο του, είπε με θαυμασμό: «Δεν καθυστερήσατε ποτέ».

 - «Δεν μπορώ να σας πληρώσω πια, της απάντησε» βλέποντας στο κενό…

Οι δοσίλογοι των Αθηνών μας σπρώχνουν στη δραχμή

του Θανάση Μαυρίδη

Δεν τους νοιάζει τίποτα περισσότερο από το να έχουν στα χέρια τους την εξουσία και την διαχείριση των δημόσιων ταμείων. Ανεπάγγελτοι, ανίκανοι, το μόνο που έχουν μάθει στη ζωή τους είναι η τέχνη της «διαμεσολάβησης». Κι επειδή όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι ανέφικτο, να πληρώνουν οι Ευρωπαίοι από το υστέρημά τους για να κάνουν οι δικοί μας διακοπές στη Μύκονο εν ώρα κρίσης, θα προτιμούσαν να οδηγηθούμε στη δραχμή. Για να συνεχίσουν να «κυβερνούν» ανενόχλητοι...

Κάποιοι μπορεί να σκέπτονται ότι ο όρος «δοσίλογος» είναι βαρύς. Και πως μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την πράξη της ναρκοθέτησης οποιασδήποτε προσπάθειας για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των ξένων αγορών στην ελληνική Οικονομία; Πιστεύουν ότι κάνουν το σωστό, αλλά αυτό δεν τους απαλλάσσει από τις βαρύτατες ευθύνες που έχουν...

Απολύστε τα ρουσφέτια σας

του Σταύρου Θεοδωράκη

Είναι τρελοί αυτοί οι πολιτικοί. Τριάντα πέντε χρόνια διορίζουν από τα παράθυρα και τώρα ζητούν από τους άλλους να βρουν σε μια εβδομάδα, αυτούς που περισσεύουν στο δημόσιο. Το ΔΝΤ αν ήθελε πραγματικά να κάνει κάτι για τη χώρα θα έπρεπε να υποχρεώσει τους υπουργούς των τελευταίων 35 χρόνων να υποδείξουν αυτοί, όσους πρέπει να απολυθούν. Η σκέψη είναι απλή. Την χώρα από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα την έχουν «κυβερνήσει» 2.000 άνθρωποι. Μιλώ για τους 500 υπουργούς και υφυπουργούς του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας αλλά και ελάχιστους αριστερούς που έλαβαν κυβερνητικά πόστα στις αρχές της δεκαετίας του '90. Προσθέτω και τους 700 Γενικούς Γραμματείς και προέδρους Οργανισμών, που στην πλειοψηφία τους ήταν αποτυχόντες ή συνταξιούχοι Βουλευτές. 

Υπολογίζω και τους 800 Περιφερειάρχες, Νομάρχες και Δημάρχους που...

Εφεδροι, κρυμμένοι απ’ τη ζωή

του Nίκου Γ. Ξυδάκη

Θεωρητικά, στην εποχή της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, των διαδικτυακών υπηρεσιών, των διοικητικών μεταρρυθμίσεων Καλλικράτης και Καποδίστριας, την εποχή των ΚΕΠ και της ψηφιακής αρχειοθέτησης, μια μεταδημότευση θα πρέπει να είναι απλή υπόθεση. Προμηθεύεσαι το χαρτί μεταδημότευσης από τον δήμο προέλευσης και πας στον δήμο μόνιμης εγκατάστασης, προσκομίζεις μερικά αποδεικτικά της μόνιμης κατοικίας, και τέλος. Προμηθεύτηκα λοιπόν το χαρτί. Τι άλλο χρειάζεται; Ο υπάλληλος στον παλαιό δήμο ήταν πρόθυμος: βεβαίωση μόνιμης κατοικίας από τη Δημοτική Αστυνομία του δήμου Αθηναίων και κατόπιν στο δημοτολόγιο, αλλά ρωτήστε καλύτερα εκεί. Αντί να ρωτήσω, επισκέπτομαι τον ιστότοπο του Δήμου Αθηναίων. Αχανής εκ πρώτης όψεως. Εντοπίζω εύκολα τη συγκεκριμένη κατηγορία αιτήματός μου, πατάω το λινκ. Δεν με πάει σε σελίδα, κατεβαίνει αυτομάτως ένα αρχείο κειμένου .doc, με περιγραφή των δικαιολογητικών. Ενα έγγραφο υπηρεσιακό, ούτε έγγραφο στάνταρ μορφολογίας .pdf εκτυπώσιμο αλλά μη μετατρέψιμο, ούτε σελίδα HTML με δυνατότητα εκτύπωσης. Προσπερνώ την πρωτόγονη αντιμετώπιση του web από τον μεγαλύτερο δήμο της χώρας. Ανοίγω το έγγραφο. Απαραίτητα δικαιολογητικά: «Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης για μεταδημότευση. Βεβαίωση μονίμου κατοικίας (για διετή κατοικία στον Δήμο Αθηναίων, από το δημοτικό διαμέρισμα του τόπου κατοικίας). Αστυνομική ταυτότητα»...

Κονκισταδόρες: η μεταπολιτευτική γενιά και πώς κατέστρεψε τη χώρα της

του Νίκου Ράπτη    

Όπως γράφει στην «Ουάσινγκτον ποστ» ο Τζόναθαν Γιάρντλεϊ (Jonathan Yardley) παρουσιάζοντας το βιβλίο του Χιου Τόμας (Hugh Thomas) με τίτλο «η χρυσή αυτοκρατορία: η Ισπανία, ο Κάρολος ο Ε' και η δημιουργία της Αμερικής», «οι "κονκισταδόρες" έφτασαν στο Νέο Κόσμο με σκοπό όχι να τον βελτιώσουν ή να τον τακτοποιήσουν, αλλά να το λεηλατήσουν».  Αυτό δεν πιστοποιεί την «ανικανότητά» τους, αλλά το πώς αντιλαμβάνονταν τον κόσμο - και πάντως το κομμάτι που είχαν καταχτήσει. Οι «κονκισταδόρες» δεν έδιναν δυάρα για τις νεοαποκτηθείσες κτήσεις του ισπανικού στέμματος, και δεν μπορούσαν να αδιαφορούν περισσότερο για τον πολιτισμό των ιθαγενών που τους εξολόθρευσαν, τους υποδούλωσαν και τους εξανδραπόδισαν με συνέπεια, συνέχεια και τη χαρακτηριστική απουσία κόρου που συχνά συνοδεύει τα λουτρά αίματος.

Θα ήταν επίσης πολύ παρακινδυνευμένο να τους χαρακτηρίσει κανείς «απολίτιστους». Στο ίδιο βιβλίο εκτίθεται με ενάργεια πως οι...