Από ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση εκφυλίστηκε σε ψήφο προς παραίτηση του πρωθυπουργού και πρόκριμα για συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Ένας ακόμη ευτελισμός των δημοκρατικών θεσμών. Μια ακόμη απαξίωση του κοινοβουλευτισμού.
Αλλά πού στηρίζεται όλη αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα όταν ούτε ο πρωθυπουργός έχει ξεκαθαρίσει την πρόθεσή του να παραιτηθεί, ούτε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συγκυβερνήσει, αν όχι στη βούληση ενός ενεργού πολιτικού παρασκηνίου που απεργάζεται τα σχέδια της επόμενης μέρας;
Και ποιας επόμενης μέρας; Μήπως εκείνης που έχει ήδη ξεκινήσει με τα γεγονότα του τελευταίου Ιουνίου; Μήπως το πραγματικό «διακύβευμα» είναι η αποτελεσματική τιθάσευση της κοινωνικής διαμαρτυρίας, η διαχείριση της κοινωνικής αντίδρασης στα ήδη γνωστά και νέα άγνωστα οριζόντια οικονομικά μέτρα, με κάθε πολιτικό μέσο, όταν το υπάρχον μονοκομματικό εργαλείο έχει καταστεί ανενεργό;...
